Przebieg leczenia

Twoje dziecko jest idealne. My musimy tylko wyprostować jego małe stopy.

Dr Ignacy V. Ponseti

CO WARTO WIEDZIEĆ PRZED LECZENIEM?

Spośród mnogości informacji, które na pewno do Ciebie docierają z każdej strony, dobrze jest umieć je uporządkować – wprowadza to ład i pomaga zaplanować odpowiednio leczenie, zaczynając od merytorycznego przygotowania się do niego. Jest to ważne, ponieważ przynosi wiele spokoju: możesz świadomie wybrać odpowiedniego lekarza i ośrodek leczniczy, a gdy zdarzą się potencjalne błędy – szybko zareagować.

CEL LECZENIA

Celem leczenia jest redukcja lub eliminacja wszystkich komponentów wrodzonej deformacji po to, by pacjent miał normalnie wyglądające stopy, które są funkcjonalne, pozbawione bólu, elastyczne, z pełnym zakresem ich ruchu.

KIEDY?

„Chcemy dać dziecku czas na związanie się z matką i przyzwyczajenie się do rutyny” – mówił Dr Ponseti, dlatego leczenia nie trzeba rozpoczynać natychmiast po porodzie. Kluczowe jest samopoczucie matki i dziecka, nawiązanie więzi, bezpieczeństwo, ponieważ rola rodziców podczas gipsowania jest ważna. Ponad to niemałe znaczenie w leczeniu odgrywa zrozumienie wady samej w sobie, sposobu jej leczenia oraz znalezienie odpowiedniego lekarza, który zna się na metodzie Ponsetiego. Brak pośpiechu może być zaletą. Możesz świadomie przygotować się do podjęcia leczenia. Czasem zdarza się również, że konieczne jest jego odłożenie w czasie ze względu na różne komplikacje: przedłużający się pobyt w szpitalu, konieczność leczenia mająca na celu ratowanie zdrowia i życia dziecka i matki. Doświadczeni lekarze, leczący metodą Ponsetiego, „poradzą” sobie z korekcją, gdy leczenie z różnych względów się opóźni.
Nie odkładaj jednak leczenia zbyt długo! Najlepszym momentem na założenie pierwszego gipsu jest czas między 10 a 20 dniem życia malucha.

DODATKOWE BADANIA?

Zaawansowane badania jak RTG, rezonans magnetyczny stopy nie są konieczne! Wyjątkiem są dzieci, które borykają się z dodatkowymi wadami, zespołami i takich badań wymagają z racji choroby głównej, gdzie stopa końsko-szpotawa występuje jako jej wynik, np. w przebiegu przepukliny oponowo-rdzeniowej czy artrogrypozy, zespołu Downa. Wtedy badania (w tym zaawansowane) mogą być przydatne w procesje planowania leczenia. Jeśli dziecko nie jest obarczone dodatkowymi problemami zdrowotnymi, podczas standardowej wizyty u ortopedy, lekarz jest w stanie poprzez badanie palpacyjne określić położenie poszczególnych kości, stopień wady i biorąc pod uwagę istotne jej komponenty – podjąć decyzję o leczeniu: o ilości koniecznych do uzyskania korekcji opatrunków gipsowych, konieczności wykonania przezskórnej tenotomii ścięgna Achillesa.

3 ETAPY

Metoda Ponsetiego składa się z 3 podstawowych etapów.
Pierwsze dwa spośród nich są zależne od lekarza i to on odpowiada za ich poprawność. Etap trzeci, zapoczątkowany przez lekarza i okazjonalnie nadzorowany, zależy jednak tylko i wyłącznie od Ciebie i jest on kluczowy w przebiegu poprawnego leczenia. Znajomość każdego z tych etapów jest ważna, by móc świadomie i aktywnie w nim uczestniczyć.

1. GIPSOWANIE

2. TENOTOMIA

3. SZYNA

1. GIPSOWANIE

KTO ZAKŁADA OPATRUNKI GIPSOWE?

Gipsy zakładane są tylko przez lekarza ortopedę i jego asystenta (technik przeszkolony w zakresie poprawnego gipsowania ). W tym etapie czynny udział bierzesz również Ty: przytrzymując dziecko tak, aby się nie ruszało zbytnio, ale przede wszystkim odwracając jego uwagę od tego co się dzieje, uspokajając je i zapewniając mu poczucie bezpieczeństwa.

CZY DZIECKO ODCZUWA BÓL?

Faza gipsowania przebiegać powinna stopniowo, powoli i bardzo delikatnie. Absolutnie dziecko nie powinno odczuwać bólu! Może być ono jednak rozdrażnione faktem, że ktoś manipuluje jego stopami, czy to przytrzymując je w bezruchu, czy zakładając gips, który może być ciepły (wraz z upływającym czasem stygnie i robi się chłodny i ciężki).

REDRESJE PRZED ZAŁOŻENIEM OPATRUNKU GIPSOWEGO

Lekarz siedząc (rzadziej stojąc) naprzeciwko leżącego dziecka, przed przystąpieniem do założenia gipsu, wykonuje serię manipulacji (redresji).
Redresja polega na rozciąganiu struktur wewnątrz stopy w sposób delikatny i przemyślany. Po każdorazowym wykonaniu ruchu redresującego, kończyna wraca do pozycji wyjściowej, podczas której następuje mała przerwa dla rozluźnienia mięśni, więzadeł oraz ścięgien.

WAŻNE
Nie można wymusić korekcji siłą. Grozi to nie tylko bólem, ale też uszkodzeniem delikatnych struktur w stopie dziecka.
Podczas manipulacji lekarz nie może dotykać pięty!!! Nie może jej trzymać, podtrzymywać, uciskać: pięta musi mieć możliwość swobodnego ruchu.

Każdorazowo manipulacje wykonuje się nieco inaczej, by coraz bardziej odwodzić stopę na zewnątrz oraz do góry (na tyle, na ile jest to możliwe). Po wykonaniu kilku ruchów redresyjnych stopa jest już przygotowana do założenia gipsu.

WAŻNE
W większości przypadków opatrunki gipsowe nie korygują końskiego ustawienia pięty. Oznacza to, że wskazane jest wykonanie przezskórnej tenotomii ścięgna Achillesa i tylko bardzo nieliczne przypadki jej nie wymagają. Wtedy opatrunkiem gipsowym można skorygować końskie ustawienie pięty.

* grafiki redresowanej stopy poniżej: © 2009-2018 Visual Science Media All rights reserved.

RedresjeRedresje
RedresjeRedresje
RedresjeRedresje

JAK PRZEBIEGA GIPSOWANIE?

W pierwszej kolejności asystent (technik-gipsiarz) zakłada na nogę dziecka specjalną bawełnianą „skarpetę” albo owija nogę specjalną cienką owatą w rolce. Następnie rozpoczyna nakładanie gipsu w rolce zaczynając od palców. W tym czasie lekarz trzyma stopę i ustawia ją w odpowiedniej pozycji, modelując gips w obrębie korekcji, aż do stabilizacji w tym miejscu.

Gips zakładany jest na całą nogę: od palców stopy aż do pachwiny (gips długi). Kolano musi być zgięte pod kątem 90° (lub 110-120° jeśli jest to STOPA ATYPOWA I ZŁOŻONA).
Tak założony gips (długi + zgięte kolano) pozwala na unieruchomienie stopy we właściwym położeniu: uniemożliwia się w ten sposób obrót kości dookoła kości skokowej czyli rotację. Również miękkie struktury (więzadła, ścięgna, tkanki) są maksymalnie, równomiernie i powolnie rozciągane. Podczas takiej korekcji, powierzchnie stawowe zmieniają swój kształt, dopasowując się do nowej i prawidłowej pozycji.

stolik z rzeczami do gipsowania
narzędzia do zdejmowania gipsu
owijanie stopy i nogi gipsowym bandażem
modelowanie gipsu
czyszczenie palców dziecka tuż po gipsowaniu
czyszczenie palców dziecka tuż po gipsowaniu
sprawdzanie ciepłoty palców w gipsie
zdejmowanie gipsu
zdejmowanie gipsu
zdejmowanie gipsu
zdejmowanie gipsu

JAKIE CECHY MA DOBRZE ZAŁOŻONY GIPS?

Wygląd gipsu ma znaczenie – dobrze założony gips jest idealnie wymodelowany, szczególnie w okolicy stawu skokowego, pięty i ogólnie stopy.
Gips powinien mieć zostawiony odpowiednio dużo miejsca na palce, które powinny być w nim dobrze widoczne wszystkie, równo rozłożone i niepościskane. Palce nie mogą też z gipsu wystawać. Powoduje to potem szereg komplikacji, których można było uniknąć.
Przy pachwinie gips jest delikatnie szerszy. Jego brzegi powinny być odpowiednio zabezpieczone (stąd dobrym pomysłem przed gipsowaniem jest użycie bawełnianej skarpety, którą potem wywija się na gips: nie podrażnia on wtedy skóry i się nie osypuje), by nie podrażniać skóry dziecka.
W okolicy kolana gipsu jest to nieco więcej (szczególnie gdy dzieci zaczynają raczkować), podobnie jak na pięcie. Czasem standardowy biały gips owija się gipsem syntetycznym (SoftCast lub ScotchCast) – zapobiega się w ten sposób osypywaniu i kruszeniu gipsu, jego pękaniu czy ścieraniu. Takie rozwiązanie jest stosowane u dzieci, które są już nieco bardziej ruchliwe: raczkują, próbują wstawać i chodzić.
Gips nie powinien być bardzo gruby, ciężki i niekształtny. Świadczy to niestety o tym, że lekarz oraz jego technik-gipsiarz z gipsowaniem w metodzie Ponsetiego nie za bardzo są zaznajomieni.

HIGIENA PODCZAS GIPSOWANIA

Podczas zakładania gipsu trzeba zabezpieczyć delikatne obszary ciała dziecka (genitalia najczęściej) kawałkiem materiału (dobrze sprawdza się pielucha tetrowa). Na czas gipsowania bowiem pieluszka zostaje zdjęta – utrudnia założenie gipsu.
Po założeniu gipsu należy jak najszybciej przemyć wacikiem (lub wilgotną pieluchą tetrową) dziecko z resztek gipsu. Zasychający gips tworzy skorupę i podrażnia delikatną skórę dziecka. Palce oraz przestrzenie pomiędzy nimi trzeba oczyścić. Najlepiej to zrobić patyczkami do uszu, zwilżonymi w ciepłej wodzie. Wtedy delikatnie usuwa się pozostałości gipsu i brud tam, gdzie trudno się dostać.
Palce w gipsie muszą być widoczne wszystkie i równo ułożone (nie mogą być ściśnięte, powyginane, podwinięte). Lekarz powinien też po założeniu gipsu, kiedy ten jest już nieco bardziej sztywny, sprawdzić ukrwienie i kolor paluszków (jeśli naciśnie się palce powinny zrobić się białe i ponownie się zaróżowić).

W JAKICH ODSTĘPACH CZASU ZMIENIA SIĘ GIPS?

Aby utrzymać osiągniętą poprzez redresje korekcję, stopa w gipsie pozostaje przez 5-7 dni (najczęściej jest to tydzień). W tym czasie więzadła i ścięgna miękną, rozciągają się i utrwalają w nowym położeniu. Po upływie tygodnia, gips jest zdejmowany, a stopa ponownie poddawana jest delikatnym manipulacjom, które coraz bardziej przybliżają ją do wyglądu przypominającego zdrową stopę.

WAŻNE
Bardzo dużym błędem i wielkim zaniedbaniem jest pozostawienie stopy bez opatrunku gipsowego. Bez zabezpieczenia korekcji, w leczeniu następuje regres, ponieważ stopa wraca do wadliwego ustawienia szybciej lub wolniej – czas ten zależy od stopnia wady i indywidualnych predyspozycji.

Cotygodniowa zmiana opatrunków gipsowych powtarzana jest do momentu, kiedy stopa uzyska poprawną korekcję i częściowo normalny wygląd – zredukowane całkowicie zostaną: przywiedzenie przodostopia, szpotawość pięty, supinacja oraz wydrążenie.

ILE GIPSÓW POWINNO BYĆ STANDARDOWO ZASTOSOWANE DO UZYSKANIA KOREKCJI?

Udaje się to osiągnąć poprzez zastosowanie 5-7 opatrunków gipsowych*. Wg Ponsetiego, nawet bardzo sztywne stopy wymagają nie więcej niż 8 do 10 gipsów.
*stosowanie większej ilość opatrunków gipsowych jest niewskazane: dochodzi wtedy często do tzw. wtórnych deformacji. Zwiększa się też ryzyko nieprawidłowości w tworzeniu komórek kostnych oraz chrzęstnych.

Gdy stopa uzyska poprawną korekcję, ostatnim i kluczowym elementem do skorygowania będzie jedynie końskie ustawienie pięty. Lekarz podejmie wtedy decyzję o wykonaniu przezskórnej tenotomii ścięgna Achillesa.

Zapraszasz stopę, by powróciła do normalnej pozycji. Stopa już wie jaka jest ta pozycja. Była w tej pozycji przez pierwszą połowę ciąży. Do tego czasu stopa była normalna.

Dr Ignacy V. Ponseti

90%

DZIECI WYMAGA TENOTOMII

2. TENOTOMIA

Przezskórna tenotomia ścięgna Achillesa to stosunkowo prosty zabieg, którego potrzebuje aż 90-95% dzieci. Wykonywany jest bardzo często w miejscowym znieczuleniu w warunkach ambulatoryjnych, co oznacza, że dziecko nie musi pozostawać w szpitalu na noc.
W Polsce tenotomia najczęściej jest wykonywana z wykorzystaniem znieczulenia kremem EMLA lub innym preparatem opartym na lidokainie. Krem aplikuje się na tył stopy, w miejscu nacięcia. Ośrodki zagraniczne rekomendują, aby zabieg wykonywany był w znieczuleniu miejscowym – zastrzyku bezpośrednio do ścięgna tuż przed wykonaniem zabiegu (nie wcześniej) lub w niektórych przypadkach znieczuleniu ogólnym. Tam, gdzie jest zaplecze anestezjologiczne, częściej korzysta się ze znieczulenia ogólnego.

W JAKIM CELU STOSUJE SIĘ PRZECIĘCIE ŚCIĘGNA ACHILLESA?

Tenotomia jest wykonywana, ponieważ po serii gipsowań, pięta nadal pozostaje w silnym zgięciu podeszwowym, spowodowanym skróceniem i silnym napięciem ścięgna Achillesa. Ścięgno Achillesa w odróżnieniu od więzadeł w obrębie stępu, które są rozciągliwe, jest zbudowane z nierozciągliwych, grubych, ściśniętych pęczków kolagenu z nielicznymi komórkami. Oznacza to, że jedynie zabieg przecięcia jest w stanie je „rozciągnąć”.
Przecięcie ścięgna Achillesa (tenotomia) koryguje końskie ustawienie pięty.

CZY WSZYSTKIE DZIECI POTRZEBUJĄ TENOTOMII?

Nie, nie wszystkie dzieci jej potrzebują. Są to najczęściej przypadki z bardzo lekką wadą, która jest bardzo korektywna i nie wymaga założenia dużej ilości gipsów. Z reguły 1 lub 2 wystarczą, by całkowicie skorygować wszelkie komponenty wady, nawet końskie ustawienie pięty.
Jednak aż 90-95% dzieci tego zabiegu potrzebuje.

KTO JEST OBECNY PODCZAS ZABIEGU?

Jeśli zabieg wykonywany jest z użyciem kremu Emla, podczas zabiegu na sali obecne są minimalnie dwie osoby: lekarz ortopeda-chirurg oraz asystent. Zdarza się też, że jeden z rodziców jest obecny przy zabiegu.
Jeśli zabieg wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym, wtedy cały zespół lekarzy i pielęgniarek jest obecny na sali zabiegowej i rodzic nie ma tam wstępu.

miejsce i kierunek przecięcia ścięgna Achillesa
JAK PRZEBIEGA ZABIEG?

Dziecko podczas zabiegu leży na plecach. Asystent trzyma nogę dziecka zgiętą w kolanie pod kątem 90°. Lekarz, trzymając stopę w maksymalnym zgięciu grzbietowym jakie można uzyskać i używając bardzo cienkiego skalpela (skalpel do operacji oka), przecina skórę 1,5-2 cm nad kością piętową. Wsuwając skalpel nieco głębiej, przecina ścięgno Achillesa w poprzek w kierunku od środkowej do zewnętrznej strony stopy.
Długość nacięcia na skórze nie jest większa niż 3-5 mm i z reguły nie wymaga zakładania szwów. Opcjonalnie może być założony jeden mały szew lub „strip”, czyli pasek ściągający obrzeża rany. Podczas przecinania ścięgna słychać charakterystyczny trzask, który można go porównać do pękania mocno naprężonej gumy.
Po wykonanym zabiegu zakłada się niewielki opatrunek w miejscu nacięcia oraz gipsuje się stopę (gips długi) z kolanem zgiętym pod kątem 90°.
Różnica w gipsowaniu przed tenotomią i po niej jest bardzo istotna.

Dzięki przecięciu ścięgna Achillesa stopa uzyskuje pełne zgięcie grzbietowe (10-15°), pięta wraca na przeznaczone jej miejsce (na dół), a stopa uzyskuje normalny wygląd i pełną funkcjonalność.
skalpel używany do tenotomii
ścięgno Achillesa u dziecka (obraz śródoperacyjny)
model anatomiczny ścięgna Achillesa z pokazanym miejscem tenotomii
tenotomia ścięgna Achillesa
zgięcie grzbietowe jakie uzyskuje się po tenotomii
zgięcie grzbietowe jakie uzyskuje się po tenotomii

Film:
Przezskórna tenotomia ścięgna Achillesa
Wykonujący zabieg:
Dr İltifat Huseynov

Bezpośrednio po tenotomii lekarz zakłada się ostatni opatrunek gipsowy. Jest on bardzo ważny i musi być założony idealnie. Musi też spełniać określone warunki: być w tzw. hiperkorekcji.

HIPERKOREKCJA

oznacza, że jest zakładany gips długi (od pachwiny do palców stopy), kolano jest zgięte pod kątem 90° (stopy atypowe i złożone: 110°). Stopa w opatrunku gipsowym musi być odwiedziona do ok.60-70° (stopy atypowe i złożone mają inne zakresy) przy jednoczesnym 10-15° zgięciu grzbietowym.
Hiperkorekcja ma na celu lekkie przekorygowanie stopy i umożliwienie gojącemu się ścięgnu maksymalne zregenerowanie się do odpowiedniej długości. Po zdjęciu gipsu stopa (lub stopy) powinna sprawiać wrażenie wręcz przekorygowanej: wygląda na bardzo odwiedzoną na zewnątrz. Jej wygląd z czasem wraca do normy, szczególnie gdy dziecko zaczyna chodzić.

PRZEZ JAKI OKRES CZASU GIPS POZOSTAJE NA NODZE?

Gips pozostaje na nodze standardowo przez trzy tygodnie, jednak dzieci starsze, które wykazują już pewną aktywność motoryczną: zaczynają raczkować,
siadać, wstawać, spędzają w gipsie cztery tygodnie.
Niektórzy lekarze stosują też zmianę opatrunków po tenotomii, najczęściej dzieląc: 1 tydzień + 2 tygodnie lub 2 tygodnie + 2 tygodnie.
Takie działanie jest wskazane tylko wtedy, gdy konieczne jest „podejrzenie” stopy w trakcie wygajania ścięgna i gdy trzeba poprawić jej ułożenie: dokorygować.

Gdy noga jest zagipsowana po tenotomii, między przeciętymi końcami ścięgna Achillesa zawiązuje się tkanka, która łączy dwie części. Ścięgno regeneruje do właściwej długości. Z tego też powodu istotne jest zaaplikowanie gipsu w hiperkorekcji i pozostawienie go bez ingerencji.

SZYNA DEROTACYJNA

Niestety, pomimo pełnej korekcji zniekształcenia końsko-szpotawego, wrodzone predyspozycje, które mogły spowodować tę wadę, mogą pozostać aktywne jeszcze jakiś czas. Istnieje ryzyko nawrotu wady, które zmniejsza się z wiekiem. By mu zapobiec, bezpośrednio po zdjęciu ostatniego gipsu, dziecko zaczyna nosić SZYNĘ DEROTACYJNĄ (odwodzącą).

Szyna derotacyjna (odwodząca) to KLUCZOWY element leczenia wrodzonej stopy końsko-szpotawej metodą Ponsetiego.
Stosuje się ją do utrzymania uzyskanej korekcji, co oznacza, że stopa która nie jest w pełni skorygowana, nie nadaje się do zastosowania szyny!
Szyna nie leczy, a utrzymuje jedynie stopę w poprawnej pozycji, zpobiegając nawrotowi!
Noszenie przez dziecko szyny derotacyjnej jest najważniejszym elementem leczenia, który zależy TYLKO i WYŁĄCZNIE od Ciebie!
Jeśli użycie szyny jest zgodne z zaleceniami i jesteś konsekwentna/ -ny w jej zakładaniu, istnieje 95% skuteczności leczenia!
Rezygnując z jej używania, przyczyniasz się do nawrotu choroby i ponownego leczenia, które może rozciągnąć się znacząco w czasie i przynieść rozwiązania, które są ostatecznością i nie musiałyby być zastosowane.

Szyna derotacyjna składa się z:

  • butów o prostej formie (buty nie są profilowane wewnątrz: prawy but pasuje na lewą stopę, lewy na prawą) z otwartymi palcami, wysokim zapiętkiem. Buty mogą być sznurowane (wzmocnione paskiem skórzanym lub syntetycznym, który utrzymuje stopę w dobrym położeniu w bucie: buty Markella lub podobne) lub mogą mieć 3 paski (buty Mitchella). Buty są zamocowane do poprzeczki za pomocą śrub (szyna Denis Browne) lub systemu „click” (szyna Mitchella i szyna Dobbsa).
  • poprzeczki łączącej dwa buty ze sobą, która jest wygięta na środku w kierunku od dziecka lub jej końce są wygięte do góry. Zarówno w jednym jak i drugim wypadku wygięcie wynosi 10-15°· Jest to jedna z bardzo istotnych cech dobrze wykonanej szyny: takie 15-stopniowe wygięcie powoduje permanentne utrzymanie rozciągania ścięgna Achillesa.
    Na końcach szyny znajduje się też ruchoma (obrotowa) część służąca do ustawiania stopnia derotacji (odwiedzenia) stóp (0-70°).
buty i szyna Mitchella

LATA

Szyna stosowana jest do co najmniej 4 roku życia.
W niektórych przypadkach (stopy atypowe/ złożone) nawet do 5 roku życia i dłużej.

GODZINY

Przez pierwsze trzy miesiące po zdjęciu ostatniego gipsu (po tenotomii – o ile była wykonana) szynę stosuje się przez 23 godziny na dobę.
Potem czas jej użycia się powolnie redukuje.

WAŻNE
By szyna mogła spełniać swoją prawdziwą funkcję, kluczowa jest jej budowa, potem poprawne ustawienie jej parametrów. Przede wszystkim zaś istotna jest świadomość zarówno lekarza jak i rodzica: w jakim celu jest stosowana szyna derotacyjna?

PROSTA A NIE PROSTACKA

Metoda Ponsetiego w swoich podstawowych założeniach jest prosta. I to właśnie jej prostota pozwala na właściwe jej zastosowanie. Pomimo tego, że medycyna idzie do przodu, co jest pożądane, to czasem koniecznym jest zatrzymanie się i powrót do źródeł bez wprowadzania modyfikacji, których wynikiem jest niepoprawne leczenie.
Ponieważ sama w sobie metoda jest prosta, w pułapkę traktowania jej po macoszemu wpada bardzo wielu lekarzy, uważając, że potrafią ją przeprowadzić poprawnie, że „przecież to nie jest trudne”. Jednak ilość dzieci leczonych źle jest bardzo wysoka na całym świecie. Dlaczego?
Wiele niepotrzebnych kombinacji jakie są stosowane w tej metodzie sprawia, że metoda w oczach wielu specjalistów staje się prostacka i banalna, co przekłada się na marne efekty leczenia, niekiedy wręcz odwrotne od zamierzonych.
Wielu lekarzy twierdzi, że stosuje metodę Ponsetiego, podczas gdy jest to autorska metoda danego lekarza lub metoda, która stosowana była przed metodą Ponsetiego – podobna nieco w pierwszym etapie leczenia. O poprawności stosowania metody Ponsetiego decydują bardzo subtelne różnice i niuanse, które mają wpływ na całość leczenia dziecka. Wzięcie ich pod uwagę podczas leczenia dziecka pokazuje, że… choć metoda Ponsetiego wydaje się prosta w rzeczywistości taką nie jest.

GIPSY

METODA PONSETIEGO to nie jest „jakieś” zakładanie gipsów, a zakładanie ich z uwzględnieniem wielu istotnych elementów, jak np. konieczność odwiedzenia każdego kolejnego gipsu czy poprawne ułożenie palców w gipsie.

TENOTOMIA

METODA PONSETIEGO to nie jest „jakiś zabieg”, a bardzo konkretny – przezskórna tenotomia ścięgna Achillesa, która również ma swoje szczególne „wytyczne” i mimo, że jest zabiegiem prostym, wymaga wiedzy i doświadczenia.

SZYNA

METODA PONSETIEGO to nie jest „jakaś szyna” a konkretna: spełniająca określone warunki swojej budowy oraz stosowana według konkretnych zasad.

UWAGA!
Zawarte na stronie informacje nie są substytutem profesjonalnej porady medycznej. Są zarysem ogólnych i międzynarodowych informacji dotyczących postępowania leczniczego we wrodzonej stopie końsko-szpotawej.
W razie pytań i wątpliwości, skonsultuj się z KOMPETENTNYM i DOŚWIADCZONYM lekarzem.

ŹRÓDŁA:
1. Ponseti IV..: „Congenital Clubfoot. Fundamentals of treatment.” (2nd edition)
2. Ponseti I.V., Smoley E.N.: „The Classic: Congenital Club Foot: The Results of Treatment.”
3. Ponseti I.V.: „To Parents of Children Born with Clubfeet.”
4. Ponseti I.V., Campos J.: „The Classic: Observations on Pathogenesis and Treatment of Congenital Clubfoot.”
5. Radler C.: „The Ponseti method for the treatment of congenital club foot: review of the current literature and treatment recommendations.”
6. Ullah S., Noor-ul Ferdous K. i inni: „Management of Congenital Talipes Equino Varus (CTEV) by Ponseti Casting Technique in Neonates: Our Experience.”
7. Morcuende J.A., Dolan L.A. i inni: „Radical Reduction in the Rate of Extensive Corrective Surgery for Clubfoot Using the Ponseti Method.”
8. Colburn M.: „Evaluation of the treatment of idiopathic clubfoot by using the Ponseti method”
9. Herzenberg J.E., Radler C. i inni: „Ponseti versus traditional methods of casting for idiopathic clubfoot.”
10. Jowett C.R., Morcuende J.A. i inni: „Management of congenital talipes equinovarus using the Ponseti method: a systematic review.”
11. Jerome T.J.: „Aberrant Tendo-Achilles Tendon in Club Foot: A case report.”
12. Scher D.M., Feldman D.S. i inni: „Predicting the need for tenotomy in the Ponseti method for correction of clubfeet.”
13. Barker S.L., Lavy C.B.D.: „Correlation of clinical and ultrasonographic findings after Achilles tenotomy in idiopathic club foot.”
14. MacNeille R., Hennrikus W. i inni: „A mini-open technique for Achilles tenotomy in infants with clubfoot.”
15. Bor N., Herzenberg J.E. i inni: „Sedation protocols for Ponseti clubfoot Achilles tenotomy”
16. Dar R.A., Bhat M.S. i inni: „Percutaneous Tendo Achilles Tenotomy in the management of Equinus Deformity in conservatively treated CTEV.”
17. Lebel E., Karasik M. i inni: „Achilles tenotomy as an office procedure: safety and efficacy as part of the Ponseti serial casting protocol for clubfoot.”
18. Parada S.A., Baird G.O. i inni: „Safety of percutaneous tendoachilles tenotomy performed under general anesthesia on infants with idiopathic clubfoot.”
19. Alves C.: „Ponseti Method: Does Age at the Beginning of Treatment Make a Difference?”
20. Ullah M.S. i inni: Management of Congenital Talipes Equino Varus (CTEV) by Ponseti Casting Technique in Neonates: Our Experience.”
21. Laurent R.: „Interet de la kinesitherapie complementaire au sein de la methode de Ponseti dans le traitement du pied bot varus equin congenital.”

ZDJĘCIA I GRAFIKI:
1. Grafiki redresowanej stopy: © 2009-2018 Visual Science Media All rights reserved.
2. Gipsowanie
3. Higiena palców po gipsowaniu
4. Zdejmowanie gipsu
5. Tenotomia
6. Zdjęcie skalpela używanego do tenotomii: Richards B.S. i inni: „A comparison of two nonoperative methods of idiopathic clubfoot correction: the Ponseti method and the French functional (physiotherapy) method.”
7. Sródoperacyjne zdjęcie ścięgna Achillesa: Terrence J.J. i inni: „Aberrant Tendo-Achilles Tendon in Club Foot: A case report”
8. Anatomiczny model ścięgna Achillesa z pokazanym miejscem tenotomii
9. Tenotomia: zrzut ekranu: „The Ponseti Method for the Treatment of Clubfoot in Distal Arthrogryposis”
10. Stopa po tenotomii
11. Stopa po tenotomii
12. Pozostałe zdjęcia: własne oraz ludzi dobrej woli.

error: Zawartość jest chroniona !!